Wednesday, February 12, 2020

બાયોડેટા - એક હાઉસવાઈફનો

*નામ* -   કોઈ પણ રાખો, શું ફરક પડે છે?
*જન્મ* - દિકરી તરીકે અણગમતો આવકાર
*ઉંમર* -  ૪૯થી ઉપર કોઈ પણ આંકડો ધારી લો.
*સરનામું-*      - પહેલા પિતાનું ઘર
                  - હાલમાં પતિનું
                  - ભવિષ્યમાં દીકરાનું ઘર
                     કે કદાચ ઘરડાઘર

*વિશેષતા* - બાપની દ્રષ્ટિએ તેજસ્વી દીકરી
                - મા ની દ્રષ્ટિએ નફકરી
                - સાસુની દ્રષ્ટિએ  દીકરાની  
                 જિંદગી બગાડી 
               - વરની દ્રષ્ટિએ જૂનવાણી ને ફૂવડ
               - મોટા થયેલા દિકરા/
                  દિકરીની દ્રષ્ટિએ -     
                  રહેવા દે તને કંઈ ખબર નહીં પડે      
              - પોતાની દ્રષ્ટિએ - ખબર નથી

*કાર્યાનુભવ*
 - ઘરકામ..... ૩૦ વર્ષથી
 - રસોડું..... ૩૦ વર્ષથી
 - ઝાડુ પોતા..... ૩૦ વર્ષથી
 - કપડા વાસણ..... ૩૦ વર્ષથી
ઘરના સભ્યો, સગા વ્હાલા અને મહેમાનોને સાચવવાના.......૩૦ વર્ષથી
*બાળકો* - નંગ બે (તેમને જન્મ, ઉછેર, ભણતર, ગણતર  વગેરે વગેરે) 
જેમ કે --
દૂધ પાયું - ૧ વર્ષ
બાળોતિયાં બદલ્યાં - ૩ વર્ષ
ચાલતા શીખવ્યું, બોલતા શીખવ્યું, ભણતા શીખવ્યું, હોમવર્ક કરાવ્યું.
-માંદગીમાં ને પરીક્ષા વખતે ઉજાગરા કર્યા વગેરે વગેરે......

*જરૂરિયાત* -બે ટાઈમ ખાવાનું,
       -થોડા ઘણા કપડા,
       -વાર - તહેવારે ને પ્રસંગે થોડા
       -ભારે  કપડા - દાગીના કુટુંબનું
       -સારું લાગે એટલા માટે

*અપેક્ષા* - કંઈ નહીં
*વળતર* - કંઈ નહીં..
*આવક* - કંઈ નહીં..
*બચત* -  કંઈ નહીં..
*પૈસાની જરૂરિયાત માટે*- પતિ કે દિકરાની પાસે માંગવાના અને એ પણ વિગતવાર જરૂરિયાત શી છે એ સમજાવવું જરૂરી. પછી પણ એ લોકોનો મૂડ હોય તો મળે અને સાથે બહુ બધી શિખામણો સાથે કે તારે શી જરૂર છે વગેરે વગેરે.

*પોતાની મુશ્કેલીઓ* - કહેવાની  મનાઈ. કહો  તો કોઈ સાંભળે નહીં કે પછી સાંભળીને ભૂલી જાય.
ઘર કુટુંબમાં કદર - કંઈ નહીં.. એમાં શું ? એ તો એણે કરવાનું જ હોયને એવી બધાની માન્યતા અને કૉમેન્ટ્સ.

અને છતાં કાયમ ફરજીયાત હસતા તો રહેવાનું જ કારણ  ઘર અને કુટુંબનું સારૂ દેખાડવા અને લોકો અભિમાની ન ગણે તે માટે !!

  ... સાચે જ સ્ત્રી મહાન છે ...

Tuesday, July 2, 2019

બે જણને જોઈએ કેટલું.. !

દિકરી ને જમાઇ લઈ ગયા અને 
દિકરા ને વહુ લઈ ગઈ

અંતે તો આપણે બે જ રહ્યા.

એક છાપું,એક દૂધની થેલી ને રોજ એક માટલું પાણી બઉ થ્યું.. 
ચા-ખાંડ ના ડબ્બા ને કોફી ની એ ડબ્બી પણ માંડ ખાલી થાય..

‘કોલગેટ’ દોઢ મહિનો ચાલે ને મહિનો ચાલે એંશી ગ્રામ
લક્સની એક ગોટી.
સો ગ્રામ શેમ્પુ તો કાઢ્યું ન ખૂટે..

જમવા માં શાક હોય તો
દાળ વિના ચાલે ને ફક્ત દાળ હોય તોય ભયોભયો! 

ખીચડી એટલે બત્રીસ પકવાન ને છાશ હોય પછી જોઈએ શું.. !

‘સો ફ્લાવર,ત્રણસો દૂધી, અઢીસો બટાકા,ચાર પણી ભાજી,આદુ-લીંબુ-ધાણા’ થ્યું અઠવાડિયાનું શાક...

ત્રણ મણ ઘઉં વરસ દિ’ ચાલે ને પાચ કિલો ચોખા નાખ-નાખ થાય.. !
ન કોઈ ખાસ મળવા આવે પછી મુખવાસનું શું કામ.. ! 

નાની તપેલી, નાની વાડકી, નાની બે થાળી, આમ આઠ-દસ વાસણો માંડ વપરાય તે એક ‘વિમ’ બે દોઢ મહિને માંડ ઘસાય.

વળી રોજ ધોવામાં હોય ચાર કપડાં તે કિલો ‘નિરમા’ મહિને કાઢ્યો ન ખૂટે! 

કોપરેલની એક શીશી એક મહિનો ચાલે ને પફ-પાવડર તો ગ્યાં ક્યારના ભૂલાઈ...? 

પણ પ્રેમ, સ્નેહ, વાત્સલ્ય, આપો એટલાં ઓછા ઠસોઠસ હસાહસી ને ‘હોહા’ તો લાવ લાવ થાય..

એટલે જ પ્રેમ અને સ્નેહ લઈને બધાં બે-ત્રણ વરસે ઊડીને આવે. 
‘ઝટ્ટ આવશું જરૂર આવશું’
કહી જાય...

ને પલકારા માં બે જણ
પાછાં ફરી એકલા હતાં એવા ને એવા જ થઈ જાય..

હતા ગામડે વિઘા એક ના ઘર હવે એ ઘર પણ શું કામ ના દીકરા વિના બની ગયા બે-ઘર..

પછી પાછી ઈ જ રટણ પડઘાય..

કે બે જણને જોઈએ કેટલું.. !

દિકરીને જમાઇ લઈ ગયા
અને દિકરાને વહુ લઈ ગઈ. 
અંતે તો આપણે બે જ રહ્યા.      


Saturday, May 18, 2013




માનવીનું સંવેદન દીકરી માટે લગભગ એક્સરખું જ હોય છે. દીકરી જ્યારે પરણીને સાસરે જાય છે ત્યારે 

સૌથી વધુ વ્યથિત પિતા જ હોય છે. 



મને કહે, મારી પાછળ તું જે ખાલીપો મૂકીને ગઇ છે

તે ખાલીપો હું
કઇ રીતે ભરું?

આવતી કાલ કઇ રીતે ગઇ કાલ બની ગઇ?

મને ખબર નથી કે મારા આંસુઓની નદીને કઇ રીતે રોકું?

જે નદી ભરવામાં જ એક સદી જતી રહી છે

હું અહીં મારા હાથ ફેલાવીને ઊભો છું -

જેમાં તે તારી જાતને સુરક્ષિત માની,

જ્યાં સુધી તને ઊડતાં ન આવડ્યું

મને કહે, ‘તારાં સ્વપ્નાં પૂરાં કરવા માટે

મારાથી દૂર કેમ જાય છે?

તને ઊડતાંઆવડી ગયું છે.

હું રડવાની જગ્યાએ કઇ રીતે હસું?

તારી વિદાયને શુભવિદાય કેમ કહું?’


Pal

Wednesday, November 23, 2011

મારું સ્મિત




મારી દીકરી લાગે ખુબ વ્હાલી 
નાની અમસ્તી બોલતી એ 
આમ તેમ રમતી 
લાગે જાણે એક કવિ ની સુંદર કૃતિ 
લાગે જાણે ચિત્રકાર ની એક અદભુત રચના 
દોડતા દોડતા પડી જાય ત્યારે
લાગે જાણે ફુલ ના ઢગલા સમી 
એના ખીલખીલાટ હાસ્ય ને
ખોબલો ભરી ભેગું કરું 
પછી એ જ હાસ્ય થી 
અખો દિવસ મારા ચેહરા ને ભર્યા કરું 
રેહતા રેહતા વિચાર આવી જાય બહુ 
દીકરી મોટી થઇ જશે ત્યારે....????


પલક 

Thursday, August 25, 2011


Here Is My Angle.... 
નંદ  ઘેર  આનદ ભયો  જય કનૈયા લાલ કી 
haapy Janmashtmi 


Thursday, August 4, 2011


બરફનો પહાડ થઈ મારા પર વહી જાજે
હું ક્યાં કહું છું કે મારામાં ઓગળી જાજે

જો મૌન થઈને તું મારા હ્રદયમાં રહી ન શકે
તો આવ હોઠ સુધી ... શબ્દ થઈ ઊડી જાજે

હું શ્વાસ શ્વાસનું સામીપ્ય ઝંખતોય નથી
હું ગૂંગળાઉં નહીં એ રીતે વહી જાજે

તૂટું તૂટું થઈ રહી છે સંબંધની ભેખડ
જવું જ હોય તો હમણાં જ નીકળી જાજે

જવું જ હોય તો રોકી શકે છે કોણ તને?
હું તો અહીં જ હઈશ, જો આવે  તો મળી જાજે